Standardy ochrony małoletnich w parafii

Preambuła

Niniejszy dokument stanowi realizację obowiązku prawnego dotyczącego
wprowadzenia we wszelkich instytucjach, w których przebywają dzieci, standardów ich
ochrony przed krzywdzeniem [ustawa z dnia 28 lipca 2023 roku o zmianie ustawy
Kodeks rodzinny i opiekuńczy oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. 2023 poz. 1606)].
Ten obowiązek jest realizowany przez Kościół, który jako jedna z pierwszych instytucji
postanowił przyjąć i wdrożyć w swoich placówkach – również w parafiach – standardy
ochrony dzieci przed przemocą. Ludzie Kościoła dokładają wszelkich starań, aby
zapewnić bezpieczne i przyjazne środowisko, w którym dzieci są szanowane i
doceniane. Niedopuszczalne jest bowiem stosowanie przez kogokolwiek wobec dziecka
przemocy w jakiejkolwiek formie. Wszyscy jesteśmy więc zobowiązani do uczenia się
rozpoznawania tych, którzy potrzebują pomocy i wsparcia oraz bezzwłocznego
podejmowania działań w przypadku podejrzeń lub ujawnienia okoliczności, które mogą
wskazywać, że dziecku zagraża lub dzieje się krzywda. Temu mają służyć poniższe
standardy

Słowniczek

Dziecko, małoletni – osoba poniżej 18 roku życia.
Proboszcz – prezbiter, któremu powierzono dekretem sprawowanie opieki
duszpasterskiej nad powierzoną wspólnotą pod władzą biskupa diecezjalnego.
Parafia – określona wspólnota wiernych, utworzona na sposób stały w Kościele
partykularnym, nad którą pasterską pieczę, pod władzą biskupa diecezjalnego,
powierza się proboszczowi jako jej własnemu pasterzowi.

W zakresie przestrzegania standardów ochrony małoletnich Z proboszczem zrównany
jest administrator parafii lub osoba, której tymczasowo biskup diecezjalny powierzył
troskę o parafię.

STANDARD 1
STWORZENIE I ZACHOWANIE BEZPIECZNEGO ŚRODOWISKA W PARAFII

1. Standardy ochrony są dostępne w parafii i podane do publicznej wiadomości
   (na stronie internetowej oraz wywieszone np. w gablocie parafialnej).
2. Do obowiązków proboszcza należy wdrażanie w życie standardów ochrony
   małoletnich.
3. Przed nawiązaniem z osobą stosunku pracy lub przed dopuszczeniem osoby do
   innej działalności związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem,
   świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu
   lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi,
   pracodawca lub inny organizator takiej działalności organizator uzyskuje
   informacje, czy dane osoby, o której mowa w ust. 1, są zamieszczone w Rejestrze z
   dostępem ograniczonym lub w Rejestrze osób, w stosunku do których Państwowa
   Komisja do spraw przeciwdziałania wykorzystaniu seksualnemu małoletnich
   poniżej lat 15 wydała postanowienie o wpisie w Rejestrze.
4. W przypadku osób mających krótkotrwały kontakt z dziećmi na terenie parafii
   uzyskanie takiej informacji jest zalecane, chociaż nie stanowi to obowiązku
   prawnego. W takim przypadku należy jednak najpierw uzyskać zgodę osoby objętej
   takim sprawdzeniem.
5. Przed nawiązaniem stosunku pracy lub przed dopuszczeniem osoby do działalności
   (np. wolontariackiej) związanej z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem,
   świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu
   lub realizacją innych zainteresowań przez dzieci, lub z opieką nad nimi proboszcz
   ma obowiązek uzyskania od tej osoby informacji z Krajowego Rejestru Karnego
   w zakresie przestępstw określonych w rozdz. XIX k.k. (przestępstwa przeciwko
   życiu i zdrowiu) i XXV k.k. (przestępstwa przeciwko wolności seksualnej i
   obyczajowości) oraz w zakresie art. 189a k.k. (handel ludźmi), art. 207 k.k.
   (znęcanie się nad osobą najbliższą lub pozostającą w stosunku zależności) oraz
   przestępstw z ustawy
   o przeciwdziałaniu narkomanii.
6. Jeśli kandydat posiada obywatelstwo inne niż polskie wówczas powinien
   przedłożyć również informację z rejestru karnego państwa, którego jest
   obywatelem, uzyskiwaną do celów działalności zawodowej lub wolontariackiej
   związanej
   z kontaktami z małoletnimi, bądź informację z rejestru karnego, jeżeli prawo tego
   państwa nie przewiduje wydawania informacji dla wyżej wymienionych celów.
7. Jeżeli prawo państwa, z którego ma być przedłożona informacja o niekaralności nie
   przewiduje wydania takiej informacji lub nie prowadzi rejestru karnego, wówczas

kandydat składa, pod rygorem odpowiedzialności karnej, oświadczenie o tym fakcie
wraz z oświadczenie, że nie był prawomocnie skazany oraz nie wydano wobec
niego innego orzeczenia, w którym stwierdzono, iż dopuścił się takich czynów
zabronionych, oraz, że nie ma obowiązku wynikającego z orzeczenia sądu, innego
uprawnionego organu lub ustawy, stosowania się do zakazu zajmowania wszelkich
lub określonych stanowisk, wykonywania wszelkich lub określonych zawodów albo
działalności, związanych z wychowaniem, edukacją, wypoczynkiem, leczeniem,
świadczeniem porad psychologicznych, rozwojem duchowym, uprawianiem sportu
lub realizacją innych zainteresowań przez małoletnich, lub z opieką nad nimi.

8. Proboszcz parafii powołuje osobę zaufaną lub/i Zespół ds. Prewencji (należy do
   niego również tzw. osoba zaufana). Wskazane jest, aby były to cieszące się
   zaufaniem osoby świeckie, odpowiednio przeszkolone i kompetentne, które będą
   wiedziały, jakie działania w danej sytuacji są stosowne i konieczne. Osoby te ściśle
   współpracują z proboszczem miejsca, osobami odpowiedzialnymi w diecezji za
   prewencję oraz
   z delegatem/delegatką ds. ochrony dzieci i młodzieży. Nie mogą być to osoby
   uwikłane w lojalność środowiskową lub w konflikt interesów. Odpowiadają za
   wprowadzenie standardów oraz uczestniczą w szkoleniach zgodnie z zasadami
   wskazanymi przez diecezję, do której parafia należy.
9. Proboszcz parafii powołuje osobę zaufaną, do której należy przyjmowanie zgłoszeń
   dotyczących nierespektowania standardów. Osoba zaufana nie może na własną
   rękę podejmować działań służących wyjaśnieniu podejrzeń i zarzutów lub
   weryfikacji zgłaszanych faktów. Obowiązuje ją zasada poufności. Powinna to być
   osoba faktycznie budząca zaufanie, posiadająca tzw. kompetencje miękkie,
   predysponujące ją do kontaktu z osobami skrzywdzonymi.
10. Osobą odpowiedzialną bezpośrednio za interwencję w przypadku zaistnienia
    przemocy jest zarządca placówki, w tym wypadku proboszcz parafii. Powinien
    czynić to we współpracy z wymienionymi wyżej kompetentnymi osobami.
11. Wszelka działalność dotycząca ochrony oraz interwencji i pomocy musi być
    dokumentowana. Wpisów w rejestrze zdarzeń dokonują osoby bezpośrednio
    zaangażowane w daną aktywność, ale za bezpieczne przechowywanie notatek
    odpowiedzialny jest proboszcz. Rejestr prowadzi się zgodnie z zasadami ochrony
    danych wrażliwych.
12. Wszyscy zaangażowani w działalność parafii powinni
    a. czuwać nad własną dojrzałością emocjonalną, psychiczną, duchową;
    b. starać się o dobór żywo wierzących, rzetelnych, zweryfikowanych
    i odpowiednio przeszkolonych osób do pełnienia funkcji animatorów,
    wychowawców itd.;
    c. wspierać dzieci w ich rozwoju ku dojrzałości;
    d. dbać o respektowanie zasad kultury (wobec dzieci i między nimi);
    e. czuwać nad równym traktowaniem wszystkich dzieci, z uwzględnieniem ich
    szczególnych potrzeb i osobistych uwarunkowań;
    f. dbać o przestrzeganie prawa do nienaruszalności cielesnej i prywatności;

g. organizować działania duszpasterskie w miejscach bezpiecznych;
h. utrzymywać możliwie żywy i transparentny kontakt z rodzicami dzieci;
i. dbać o przestrzeganie zasad prywatności i ochrony wizerunku oraz danych
osobowych dzieci.

STANDARD 2
SPOSÓB REAGOWANIA NA OSKARŻENIA LUB NIEWŁAŚCIWE ZACHOWANIA

1. W przypadkach przemocy fizycznej bądź seksualnej wobec małoletniego, gdy
   sprawcą jest osoba dorosła lub dziecko, należy zgłosić ten fakt zgodnie z prawem do
   organów ścigania lub/ oraz do delegata właściwej instytucji kościelnej.
2. Gdy sprawa dotyczy niewłaściwego wobec małoletnich zachowania osób świeckich
   zatrudnionych w parafii bądź wolontariuszy, sprawę należy zbadać i podjąć
   adekwatne kroki w zależności od tego, czego dotyczyło to zachowanie.
   Każdorazowo należy podjąć z tą osobą rozmowę i jeśli zajdzie taka potrzeba, to
   okresowo lub stale wycofać ją z posługi w parafii.
3. Jeśli niewłaściwe zachowanie dotyczy dziecka, należy o tym zawiadomić jego
   rodziców i wraz z nimi podjąć odpowiednie działania.
4. Jeśli sprawa dotyczy niewłaściwych zachowań dzieci wobec siebie nawzajem,
   należy niezwłocznie zawiadomić rodziców dzieci i wraz z nimi podjąć odpowiednie
   działania.
5. Osoba odpowiedzialna, o której w standardzie 1 nr 9, za przyjmowanie zgłoszeń
   współpracuje z proboszczem i delegatem diecezjalnym.
6. Każda informacja o niewłaściwym zachowaniu powinna być traktowana poważnie,
   gdyż jest działaniem prewencyjnym.
7. Jeśli jakakolwiek osoba dorosła zaangażowana w pracę duszpasterską w parafii
   dowie się od dziecka, że doświadcza ono przemocy, powinna pamiętać o art. 304
   k.p.k. mówiącym, że każdy, kto dowie się o popełnieniu przestępstwa ściganego
   z urzędu, ma społeczny obowiązek zawiadomić o tym prokuratora lub policję.

STANDARD 3
ZAPEWNIENIE OPIEKI I WSPARCIA MAŁOLETNIEMU PO UJAWNIENIU
KRZYWDZENIA

1. Małoletni, który mówi o doświadczanej przez siebie krzywdzie, powinien zostać
   przyjęty z szacunkiem i uważnie wysłuchany.
2. Skrzywdzony małoletni, jego rodzice i opiekunowie prawni powinni otrzymać
   informację o możliwych formach pomocy, z której mogą skorzystać na terenie
   parafii lub poza nią. Osoby poszkodowane nie powinny być obarczane kosztami
   udzielanej im pomocy.
3. Troska duszpasterska wobec skrzywdzonego małoletniego i jego bliskich polega
   m.in. na życzliwym wysłuchaniu i pomocy w odbudowaniu jej więzi z Bogiem
   i zaufania do Kościoła. Organizowana jest w porozumieniu z diecezjalnym
   duszpasterzem ds. pomocy duchowej osobom skrzywdzonym.
4. Jeśli skrzywdzony małoletni należał do jakiejś grupy parafialnej, również inni
   uczestnicy tej grupy powinni otrzymać pomoc duszpasterską i ewentualnie
   psychologiczną.
5. Parafianie powinni być we właściwy sposób poinformowani o tym, co się
   wydarzyło, oraz otrzymać stosowną pomoc. Należy przy tym zachować zasadę
   ochrony dobrego imienia wszystkich zaangażowanych w wydarzenia.
6. Jeśli zgłoszenie dotyczy przestępstwa określonego w prawie karnym
   i/lub kanonicznym, osoba przyjmująca zgłoszenie postępuje zgodnie z procedurami
   państwowymi i/lub zawartymi w Wytycznych KEP.
7. Jeśli zgłoszenie dotyczy innej krzywdy czy niewłaściwego zachowania, osoba
   zgłaszająca otrzymuje informację o podjętych w sprawie krokach.
8. Wszelkie działania i uzyskane informacje objęte są zasadą poufności, ale osoby
   skrzywdzonej nie wolno zobowiązywać do zachowania tajemnicy.

STANDARD 4
ZASADY CHRONIĄCE W OBSZARZE PARAFIALNYM
Zasady chroniące w kontakcie bezpośrednim

1. Wszystkie spotkania z dziećmi na terenie parafii powinny być organizowane
   w miejscach oficjalnych, ogólnodostępnych i do tego przygotowanych.
2. Nie można przebywać z dzieckiem sam na sam w warunkach odizolowanych. Jeżeli
   dobro dziecka wymaga indywidualnego spotkania, nie może się ono odbywać
   w sekrecie (zalecane powiadomienie rodziców lub proboszcza) i w warunkach
   odizolowanych. Osoba przeprowadzająca spotkanie powinna zatroszczyć się
   o transparentność (np. przeszklone lub uchylone drzwi pomieszczenia, które nie
   mogą być zamknięte na klucz, obecność innych osób w bezpośrednim pobliżu,
   powiadomienie innych osób o spotkaniu itp.). Indywidualnych spotkań z dziećmi
   nie wolno w nieroztropny sposób mnożyć ani przedłużać. Spotkania takie nie
   powinny odbywać się w późnych godzinach wieczornych (po godz. 20.00 lub nocą).
3. Dzieci nie mogą przebywać w parafialnych pomieszczeniach mieszkalnych bez
   opieki rodzica lub opiekuna prawnego. Nie powinny też towarzyszyć
   duszpasterzom
   w miejscach lub w sprawach niezwiązanych ze sprawowaniem posługi lub
   formacją.
4. Dzieci powinny zawsze pozostawać pod opieką osoby dorosłej. Podczas pełnienia
   funkcji wychowawczych opiekunowie nie mogą pozostawać pod wpływem alkoholu
   lub substancji psychoaktywnych ani przyjmować ich w obecności dzieci.
5. Dzieci na terenie parafii nie mogą przebywać pod wyłączną opieką innego dziecka,
   chyba że inaczej stanowią regulaminy stowarzyszeń i ruchów duszpasterstwa
   pozaparafialnego, w tym wypadku stosuje się standardy opracowane przez te
   grupy. Osoby te powinny być odpowiednio uformowane, przygotowane i pełnić
   posługę pod okiem dorosłych.
6. Jeśli spotkania formacyjne, np. przygotowanie do bierzmowania, odbywają się
   w domach wybranych rodzin, również muszą być przeprowadzane w grupie, nigdy
   indywidualnie.
7. Zakazuje się przewożenia dzieci prywatnymi samochodami, zwłaszcza w
   pojedynkę, bez wiedzy i wyraźnej zgody rodziców lub opiekunów prawnych.
8. Niestosowne jest skracanie dystansu przez przechodzenie na „ty” osoby dorosłej
   z dzieckiem.
9. W prywatne życie dziecka wolno ingerować tylko w takim wymiarze, w jakim
   wymaga tego konkretny problem.
10. W przypadku konieczności podjęcia rozmów na temat seksualności należy wykazać
    się delikatnością i roztropnie rozeznać, czy takiej rozmowy nie powinien
    przeprowadzić specjalista.
11. W obecności dzieci nie wolno wypowiadać treści i żartów o podtekście seksualnym.
    Zabronione jest prezentowanie dzieciom treści obscenicznych, erotycznych,
    pornograficznych lub mających podtekst seksualny, zawierających sceny brutalnej
    przemocy bądź nieodpowiednich do wieku i wrażliwości odbiorców w jakikolwiek
    sposób i za pomocą jakiegokolwiek urządzenia.
12. Niedozwolone jest stosowanie przemocy fizycznej oraz psychicznej, takiej jak:
    poniżanie, upokarzanie, ośmieszanie, dokuczanie, szykanowane, znęcanie się itp.,
    zarówno w bezpośrednich kontaktach, jak i za pośrednictwem mediów
    społecznościowych.
13. Każdy przypadek przemocy fizycznej, psychicznej (emocjonalnej) czy seksualnej
    pomiędzy dziećmi wymaga natychmiastowej reakcji ze strony opiekunów.
14. Nie wolno dotykać dzieci wbrew ich woli ani w sposób nieadekwatny do relacji
    duszpasterskich lub wychowawczych.
15. Zachowaniami niedozwolonymi są:
    a. wszelkie formy okazywania niechcianej czułości;
    b. dotykanie piersi, pośladków, genitaliów i ich okolic (choćby przez bieliznę lub
    odzież);
    c. pocałunki;
    d. mocne i zamykające uściski, uniemożliwiające przerwanie kontaktu;
    e. klepanie po pośladkach, udach, kolanach, głowie;
    f. łaskotanie lub mocowanie się w dużej bliskości cielesnej;
    g. masaże;
    h. sadzanie na kolanach;
    i. kładzenie się lub spanie obok;
    j. ocieranie się;
    k. seksualizacja i seksizm;

l. różne formy poniżania oraz mobbing;
m. używanie wulgaryzmów.

16. Zachowania właściwe w naszym kręgu kulturowym:
    a. uścisk dłoni lub delikatne objęcie, przytulenie, pocałunki w policzek;
    b. delikatne poklepanie po ramionach lub plecach jako wyraz akceptacji
    wsparcia, pocieszenia;
    c. dotyk ramion, rąk czy barku jako wyraz bliskości;
    d. trzymanie się za ręce w czasie np. zabawy lub dla uspokojenia wzburzenia
    emocjonalnego;
    e. trzymanie za ręce dzieci w czasie spaceru;
    f. siadanie w pobliżu małych dzieci;
    g. podnoszenie lub trzymanie na rękach dzieci do ok. 3. roku życia;
    h. przytulanie i branie na kolana małych dzieci za zgodą ich rodziców i najlepiej
    w ich obecności;
    i. dzieciom nie wolno robić zdjęć lub filmować bez ich zgody. Nie wolno
    upubliczniać zdjęć, filmów z udziałem dzieci bez pisemnej zgody ich rodziców
    lub opiekunów prawnych, z wyjątkiem zdjęć dużych grup w miejscach
    publicznych w związku z informowaniem o wydarzeniach;
    j. zabrania się częstowania dzieci tytoniem, alkoholem i innymi substancjami
    psychoaktywnymi, posiadania środków niedozwolonych przez prawo.
    Nie wolno również tolerować ich posiadania oraz zażywania przez dzieci.

Zasady ochrony dotyczące wyjazdów

17. Zachęca się do pełnej transparentności w organizowaniu spotkań z dziećmi.
    Na początku roku formacyjnego w parafii należy:
    a. zapoznać rodziców lub opiekunów prawnych dzieci z harmonogramem
    prowadzonych spotkań;
    b. zadbać o wyrażenie przez nich zgody w formie pisemnej na udział
    w spotkaniach;
    c. ustalić zasady odbioru dzieci;
    d. ustalić zasady komunikacji elektronicznej z dziećmi.
18. Wszystkie formy zorganizowanego czasu, a w sposób szczególny wypoczynku
    dzieci powinny być realizowane zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa.
19. Na wyjazdy grupowe należy uzyskać pisemną zgodę rodziców lub opiekunów
    prawnych, po uprzednim zapoznaniu ich z ramowym planem działania i zasadami
    jego organizacji (regulaminem). Podczas wyjazdu rodzice lub opiekunowie prawni
    mają prawo do kontaktu ze swoim dzieckiem oraz z jego opiekunem.
20. Podczas wyjazdów parafialnych opiekunowie nie powinni nocować w tym samym
    pomieszczeniu co podopieczni. W sytuacji szczególnej, wymagającej od opiekuna
    pozostania w nocy w pomieszczeniu z wychowankiem, powinien on o tym fakcie
    zawiadomić inną osobę dorosłą, kierownika wyjazdu oraz, jeśli to możliwe, rodzica
    lub opiekuna prawnego wychowanka. Jeśli wyjazd przewiduje noclegi zbiorowe,

organizator zawiera informację na ten temat w regulaminie. Szczególnie zadbać
należy o ochronę dzieci w toaletach, łazienkach, przebieralniach czy szatniach.

Zasady ochrony dotyczące kontaktów przez media oraz udostępniania z Internetu

21. Jeśli zachodzi konieczność kontaktu z dzieckiem w środowisku cyfrowym,
    dozwolonym środkiem jest służbowy komunikator lub służbowy e-mail. Nie należy
    wysyłać żadnych wiadomości do osób małoletnich po godz. 22.00. Wyjątek stanowi
    sytuacja, w której, za zgodą rodziców lub opiekunów prawnych, wysyłana jest
    wiadomość adresowana do grupy osób.
22. Parafie, które zapewniają dzieciom dostęp do Internetu, powinny wdrożyć środki
    bezpieczeństwa uniemożliwiające dostęp do treści stanowiących zagrożenie dla ich
    prawidłowego rozwoju. Na urządzeniach umożliwiających dostęp do Internetu
    powinno być zainstalowane i aktualizowane oprogramowanie filtrujące treści, zaś
    korzystanie z Internetu powinno być monitorowane przez wyznaczoną osobę
    przynajmniej w sposób umożliwiający ustalenie, kto, kiedy i z jakich treści korzystał
    (np. indywidualne konta dla wszystkich użytkowników). Szczegółowe zasady
    korzystania z Internetu powinny być zawarte w stosownym regulaminie.
    • Inne zasady
23. Sakrament pokuty i pojednania, a także spotkania związane z modlitwą lub
    towarzyszeniem duchowym powinny odbywać się w miejscach do tego
    wyznaczonych (konfesjonał lub miejsce osobne, ale widoczne). Jeśli nie można
    zachować tej zasady (np. w czasie wakacji, pielgrzymki czy przy spowiedzi osoby
    chorej czy z niepełnosprawnością), należy zadbać o to, by spowiednik i penitent byli
    dostępni (drzwi pomieszczenia nie mogą być zamknięte na klucz) lub widoczni dla
    innych osób (np. przeszklenia w drzwiach, uchylone drzwi do pomieszczenia).
24. Do udziału w wizytach duszpasterskich (kolęda) należy zapraszać tylko takie osoby
    (służba liturgiczną, organista, zakrystianin, kościelny), które wykazują się
    odpowiednią dojrzałością np. w obszarze zachowania dyskrecji. Należy zadbać, aby
    niepełnoletni członkowie Służby Liturgicznej nigdy nie pozostawali bez opieki
    duchownego.

Zasady ochrony dotyczące kontaktów przez media oraz udostępniania z Internetu

STANDARD 5
EDUKACJA DZIECI ORAZ OSÓB BEZBRONNYCH W OCHRONIE SWOICH GRANIC

„Edukacja to szczepionka na przemoc” przekonywał Edward James Olmos. Zapobieganie
sytuacjom sprzyjającym wykorzystaniu odbywa się również poprzez kształtowanie
świadomości dzieci. W parafii istnieje możliwość zadbania o taką edukację. Szkolenia,
np. w konwencji warsztatów, powinny prowadzić osoby odpowiednio do tego
przygotowane. Powinny one obejmować formację dzieci do reagowania poprzez
asertywne zachowanie oraz informowanie odpowiednich osób dorosłych w sytuacjach,

w których są świadkami lub doświadczają od dorosłych albo innych dzieci jakiejkolwiek
krzywdy (fizycznej, seksualnej, słownej, emocjonalnej itd.), takiej jak np.:
a. pozostawianie dzieci bez opieki;
b. okazywanie niechcianej czułości;
c. próby nawiązywania kontaktu w miejscach odosobnionych;
d. epatowanie nagością oraz zapraszanie, zwłaszcza indywidualnie, do miejsc
takich jak np. sauna;
e. przekraczanie granic nienaruszalności cielesnej;
f. zbyt intensywne dążenie do osobistego kontaktu;
g. infantylne zachowania opiekunów;
h. prowokacja i wciąganie w sytuacje dwuznaczne;
i. prezentowanie nieodpowiednich i wulgarnych treści (zwłaszcza materiałów
o charakterze erotycznym, pornograficznym, obrazujących przemoc lub
w inny sposób przyczyniających się do dyskomfortu)
j. nadmierne i indywidualne obdarowywanie prezentami i inne formy
faworyzowania;
k. brak empatii i wrażliwości na potrzeby dzieci;
l. proponowanie, używanie alkoholu lub środków psychoaktywnych itp. lub
bycie pod ich wpływem.

STANDARD 6
SZKOLENIE I STAŁE WSPARCIE DLA OSÓB ZAJMUJĄCYCH SIĘ PROFILAKTYKĄ

1. Wszyscy pracownicy i wolontariusze w parafii otrzymują potrzebną im wiedzę
   o standardach przyjętych i obowiązujących w parafii – kodeksie zachowań,
   procedurach związanych z interwencją i zgłoszeniem. Szkolenie może prowadzić
   osoba odpowiedzialna w parafii za prewencję.
2. Pracownicy i wolontariusze pełniący funkcje wychowawcze lub formacyjne
   dodatkowo otrzymują potrzebną wiedzę dotyczącą:
   a. rodzajów przemocy (w tym przemocy rówieśniczej);
   b. rozpoznawania oznak przemocy (w tym wykorzystania seksualnego);
   c. strategii działania sprawców przemocy (w tym przemocy seksualnej);
   d. rozmowy z dzieckiem/nastolatkiem/osobą bezbronną na temat krzywdy;
   e. rozmowy z dorosłymi (gdy ktoś pracuje z grupą dorosłych) dotyczącą
   przemocy;
   f. zagrożeń i ochrony przed szkodliwymi treściami w Internecie;
   g. innych zaleceń obowiązujących w danej placówce/miejscu duszpasterskim.
3. Każda osoba pracująca z dziećmi powinna otrzymać zaświadczenie o udziale
   w szkoleniu.
4. Każda osoba pracująca z dziećmi co dwa lata uczestniczy w jednodniowym
   szkoleniu z zakresu prewencji. Treść tych szkoleń przygotowana jest przez osobę
   odpowiedzialną w diecezji za prewencję.
5. Szkolenia prowadzą odpowiednio przygotowane oraz kompetentne w dziedzinie
   ochrony dzieci osoby, które są delegowane przez diecezję do pełnienia takich zadań.
6. Osoby odpowiedzialne za prewencję w parafii poza wiedzą z pkt 1 i 2 powinny mieć
   także wiedzę na temat:
   a. budowania systemu prewencji zgodnego z wymogami Kościoła i ustaw
   państwowych (obecnie tzw. „Ustawa Kamilka” i Krajowy Plan
   Przeciwdziałania Przestępstwom Przeciwko Wolności Seksualnej
   i Obyczajności na Szkodę Małoletnich na lata 2023-2026 oraz Wytyczne KEP,
   dokument prewencji KEP)
   b. podstawowych procedur prawnych (kanonicznych i przewidzianych przez
   Kodeks karny);
   c. czynników ryzyka i czynników ochronnych;
   d. funkcjonowania w środowisku lokalnym placówek pomocowych i procedur
   ustalonych dla danej parafii.
7. Za szkolenie tych osób odpowiada osoba odpowiedzialna za prewencję w danej
   diecezji. Na szkolenie zaprasza osoby posiadające kompetencje potwierdzone
   odpowiednim dokumentem.
8. Osoby odpowiedzialne za prewencję w danej parafii uczestniczą raz w roku
   w spotkaniu odpowiedzialnych za prewencję w danej diecezji. 

STANDARD 7
ZAPEWNIENIE JAKOŚCI I CIĄGŁOŚCI DZIAŁAŃ W ZAKRESIE PREWENCJI

1. Dokument zawierający standardy ochrony dzieci i osób bezbronnych w parafii
   aktualizowany jest co dwa lata.
2. Ewaluacja dokumentu dokonywana jest w danej placówce przez osobę
   odpowiedzialną za prewencję we współpracy z proboszczem i osobami
   wyznaczonymi przez proboszcza, a następnie konsultowana z osobami
   zaangażowanymi w duszpasterstwo parafialne. Następnie jest zatwierdzana przez
   osobę odpowiedzialną w diecezji za prewencję.